Prompt engineering, loop engineering i graph engineering to nie konkurencyjne techniki, ale trzy różne warstwy kontroli ułożone jedna na drugiej w architekturze systemów AI. Na pierwszej warstwie prompt engineering pozwala kontrolować pojedynczą odpowiedź modelu - użytkownik sam wpisuje prompt i otrzymuje wynik. Na drugiej warstwie loop engineering przejmuje kontrolę nad cyklem zachowania agenta - pętla automatycznie zarządza sekwencją promptów i działań, bez potrzeby ręcznej interwencji na każdym kroku. Trzecia warstwa, graph engineering, zajmuje się organizacją i koordynacją pracy wielu agentów w połączonym systemie.
Klucze do zrozumienia tych warstw leży w percepcji, że każda wyższa warstwa zachowuje funkcjonalność warstwy poniżej, ale zmienia sposób jej działania. Prompt nie znika po zbudowaniu loop'u wokół niego - zmienia się jedynie z czegoś, co jest wpisywane ręcznie, na komponent zarządzany automatycznie przez agent. Podobnie, loop nie znika po dodaniu graph engineering'u, lecz staje się elementem większego systemu organizującego wiele współpracujących agentów.
Zróżnicowanie tych trzech podejść ma praktyczne znaczenie dla twórców systemów AI. Różne warstwy kontroli mają różne punkty projektowania, różne obietnice dotyczące czasu zwrotu inwestycji w wyższych warstwach, oraz różne obszary, w których sceptycyzm jest uzasadniony. Zrozumienie, gdzie należy aplikować każdą technikę, jest istotne dla efektywnego budowania nowoczesnych systemów agentowych.