Naukowcy wyróżnili dwa fundamentalnie różne operatory aktualizacji stanu podczas inkrementalnego przetwarzania narracji. Rewizja opiera się na wycofaniu lub zastąpieniu wcześniej zacommitowanej struktury w odpowiedzi na sprzeczność - to proces niemonotoniczna, gdzie system zmienia swoje poprzednie decyzje. Opóźniona elaboracja natomiast refininuje elementy, które były początkowo niedospecyfikowane, przez dodawanie nowych ograniczeń bez wycofywania wcześniejszych zobowiązań - to proces monotoniczny, gdzie reprezentacja zawsze powiększa się, nigdy się nie zmienia.
Choć oba operatory mogą zmienić sposób, w jaki rozumiemy wcześniejszy materiał, nakładają fundamentalnie różne wymagania strukturalne na przejścia między stanami. Badacze demonstrują to na przykładzie narracji wizualnych, pokazując jak strukturalna reprezentacja narracji może wyraźnie rozdzielić zacommitowaną treść od elementów niedospecyfikowanych. Takie podejście umożliwia systemowi wspieranie obydwu mechanizmów aktualizacji podczas inkrementalnej konstrukacji interpretacji.
To rozróżnienie jest istotne dla szerszego zrozumienia inkrementalnego rozumowania w systemach AI. Wiele współczesnych modeli języka i wizji przetwarzajnych dane sekwencyjnie, ale nie zawsze precyzyjnie modeluje, jak powinna się zmieniać ich reprezentacja wewnętrzna w odpowiedzi na nowe informacje. Rozumienie różnicy między rewizją a elaboracją może pomóc w projektowaniu lepszych systemów dla długoformatowych treści i kompleksowych zadań, gdzie interpretacja ewoluuje w miarę otrzymywania nowych danych.