Badacze zwracają uwagę na cele jako reprezentacje kognitywne, które w analogiczny sposób do zjawiska syntax-semantics interface w lingwistyce łączą formę z treścią. W zarówno naukach poznawczych jak i informatyce cele są konceptualizowane jako stany umysłowe, które elastycznie integrują się z wiedzą o świecie, aby organizować i specyfikować zachowanie celowe.
Praca porusza kluczowe pytania o ekspresywność różnych języków reprezentacji celów - czy dana forma jest wystarczająco wydajna, aby opisać interesujące nas zachowania, oraz czy różne reprezentacje celów mogą oddawać to samo zachowanie. Tradycyjnie cele traktuje się jako ustalone ograniczenia na pożądane zachowania, ale można też identyfikować ograniczenia na samych reprezentacjach celów, co prowadzi do szerszej perspektywy projektowania przestrzeni możliwych rozwiązań.
Rozbieżność między formą a znaczeniem celów ma praktyczne implikacje dla budowy systemów AI - pomaga wyjaśnić ukryte założenia w systemach decyzyjnych, głębiej zrozumieć interakcje między wyższymi poziomami poznania a motywacją, oraz wskazać różne wymiary wariacji dla alternatywnych koncepcji celów w sztucznej inteligencji.