Naukowcy stworzyli system do przewidywania sukcesu konwersacji w spontanicznych rozmowach pomiędzy osobami autystycznymi i neurotypowymi, łącząc dane z artykułacji, wyrazu twarzy, cech akustycznych i rytmu zmian w mowie. Model trenowano na trzech zbiorach danych zawierających naturalne interakcje, co stanowi podejście bardziej holistyczne niż poprzednie badania.
Dotychczasowe prace nad oceną rozmów albo analizowały pojedyncze wymiary - mowę, gesty bądź wyraz twarzy - albo skupiały się na klasyfikacji diagnostycznej autyzmu. Wiele z nich badało synchronizację prozodyczną, ruchów twarzy czy turns takingową, lecz głównie w celu rozróżniania grup lub diagnozowania. Nowe badanie zmienia perspektywę, ukierunkowując się na to, co faktycznie określa subiektywny odbiór udanej rozmowy.
Wynika z niego, że sukces konwersacji ma naturę wielowymiarową i wymaga kompleksowej analizy. Żadna pojedyncza modalność - ani sama prozodyka, ani same gesty, ani sama leksyka - nie dostarcza pełnego obrazu. Kombinacja wszystkich elementów pozwala na dostrzeżenie wzorców niedostępnych przy analizie danych z osobna. To ma praktyczne znaczenie dla rozwoju narzędzi wspomagających osoby spektrum autyzmu w codziennych interakcjach społecznych i poprawy wzajemnego zrozumienia między osobami neurorównoróżnymi.