Naukowcy zdali sobie sprawę, że założenie, iż te same kierunki w wektorach persona-vectors reprezentują tę samą treść niezależnie od sposobu, w jaki model jest testowany lub modyfikowany, nie wytrzymuje empirycznej weryfikacji. Przeprowadzili serię eksperymentów topologicznych na dwóch popularnych modelach - Qwen3-4B-Instruct i Mistral-7B-Instruct-v0.2 - które ujawniły cztery kluczowe problemy z tego założenia.
Pierwszy problem dotyczy niezgodności kierunków wyekstrahowanych z promptów oraz basenów uzyskanych przez fine-tuning - te same wektory nie wskazują na identyczne lokalizacje w obu reżimach. Drugi wynik jest jeszcze bardziej intrygujący: fikcyjne personae przesuwają model w kierunkach zakotwiczonych w rzeczywistych osobach bardziej efektywnie niż same rzeczywiste zakotwiczenia. Trzeci problem pokazuje, że mieszaniny o sprzecznych wartościach ściągają się w kierunku atraktora określonego historią trenowania modelu. Czwarty element, asymetryczna algebra kompozycyjna, ujawnia się przy porównaniu arytmetyki wektorowej w czasie inferencyji versus trenowanie chimery w fazie fine-tuningu.
Proponowane rozwiązanie - režim-indexowana indywiduacja - zmienia fundamentalną jednostkę analizy. Zamiast traktować sam pojazd reprezentacyjny (wektor) jako definiujący tożsamość treści, badacze sugerują, że tożsamość powinna być para składająca się z pojazdu i reżimu, w którym funkcjonuje. Ta zmiana perspektywy ma implicite konsekwencje dla konkurencyjnych stanowisk ontologicznych Beckmanna i Butlina, Mollo i Milliere'a, Chalmers'a i Cerulla - zamiast konkurować o ten sam referent, mogą opisywać różne obiekty wewnątrz różnych reżimów.