Zespół badaczy opracował nową społeczną teorię wiedzy zwany antagonistyczną epistemologią społeczną, dedykowaną do analizy intensywnie interaktywnych krajobrazów komunikacyjnych, w których publiczne asercje wspierane są łańcuchami zeznań, wnioskowań, certyfikacji instytucjonalnej i niejawnego zaufania. W takich systemach zarówno ludzie, jak i duże modele językowe mają motywacje oraz możliwości do zniekształcania, koloryzowania, pomijania, fabrykowania lub strategicznego niedospecyfikowania informacji dla osobistych, reputacyjnych, retorycznych lub materialnych korzyści.
Tradicyjne opisy baniek informacyjnych, komór echa czy rozpowszechniania dezinformacji niewystarczająco ujmują te zjawiska. Rzeczywisty problem do wyjaśnienia to jak agenci komunikacyjni eksploatują zobowiązania i uprawnienia, które normalnie zapewniają wiarygodność asercji wspieranym infrastrukturą zaufania. Naukowcy proponują nowy język analityczny oraz opisują mechanizmy, które mogą podważać zaufanie do publicznych komunikatów wspieranym na łańcuchach wnioskowania.
Ramach ich podejścia zawiera też aparaturę audytu i naprawy naruszeń zaufania wynikających z podważania auditabilności łańcuchów inferencyjnych. Teoria czerpie z sieci epistemicznych wzbogaconych o semantykę inferencyjna do interpretacji asercji. Badanie jest szczególnie ważne dla zespołów mieszanych złożonych z ludzi i zaawansowanych modeli AI, gdzie nieuczciwość jednej ze stron może mieć znaczący wpływ na wiarygodność całego systemu.