Michael Levin, znany z badań nad syntetyczną morfologią, publikuje przełomową pracę kwestionującą podstawowe założenia o naturze umysłu. Jego teza głosi, że umysły mogą być wzorcami istniejącymi w platońskiej przestrzeni abstrakcyjnych struktur dowolnej złożoności, które przez ciała i maszyny próbują wcisnąć się w świat fizyczny.
Levin proponuje, aby postrzegać związek między umysłem a mózgiem jako analogiczny do relacji między wzorcami matematycznymi a wynikami fizycznymi. Twierdzi, że wzorce reprezentowane przez pola biofizyczne, biomechaniczne lub chemiczne działają jako zakodowane punkty równowagi dla procesów homeostatycznych - to znaczy celostan, do których systemy dążą w różnych przestrzeniach problemowych. Ciała, niezależnie od tego czy są żywe, wyższe czy hybrydowe, funkcjonują jako interfejsy dla masywnej, wieloskalowej hierarchii wzorców.
Ta koncepcja łączy emerging sciences syntetycznej morfologii z badaniami różnorodnej inteligencji, sugerując non-fizykalistyczne modele umysłu możliwe do empirycznego sprawdzenia. Artykuł stanowi zwrot od tradycyjnego materialistycznego podejścia i otwiera dyskusję o tym, czy rzeczywistą naturą inteligencji są abstrakcyjne, matematyczne struktury szukające manifestacji w świecie fizycznym.