Simon Willison przeprowadził eksperyment porównujący budowanie rozszerzenia SQLite w C i Rust, którego zadaniem jest konwersja sformatowanych łańcuchów znaków (jak '-$1,234.56' lub '12.5%') na wartości numeryczne. Wstępne implementacje wykazały ciekawy paradoks - rozszerzenie Rust (321 KB z Rusqlite, 298 KB z sqlite-loadable-rs) było szybsze od początkowej wersji C (14 KB), ponieważ implementacja konwersji tekstowej w Rust była dwukrotnie szybsza niż strtod z biblioteki C.
Klucz do zmiany stanowiła optymalizacja. Gdy Willison poproszył Claude'a o napisanie własnej funkcji C konkurencyjnej wobec Rust, wyniki się odwróciły. Nowa implementacja C uzyskała zaledwie 19 nanosekund na wiersz przy testach na 2 milionach wierszy (wobec 46 ns dla Rusqlite), osiągając większą wydajność zarówno dla danych mieszanych, jak i czystych liczb całkowitych czy dziesiętnych.
Experymenty Willisona ilustrują ważny aspekt inżynierii oprogramowania - początkowe wybory architekturalne i bibliotek mogą bardziej wpłynąć na wydajność niż sam język programowania. Rozszerzenia SQLite stają się tutaj pretekstem do głębszej dyskusji o trade-offach między czasem development, rozmiarem artefaktu, a wydajnością. Wyniki pokazują, że nawet niskopoziomowy C wymaga przemyślanego podejścia, aby wykorzystać pełny potencjał procesora.